توجه به نمایه ی گلیکیشن هموگلوبین درانتخاب نوع درمان برای کنترل دیابت نوع 2
محققان نشان دادند اثر بخشی درمان های دیابت نوع 2 با توجه به نمایه ی گلیکیشن هموگلوبین(HGL)متفاوت است.
در مطالعه ای که به سرپرستی پرفسور Hempeاز مرکز بهداشت دانشگاه ایالتی لوئیزیانا انجام گردید، اطلاعات کارآزمایی بالینی" اقدام برای کنترل عوامل خطر بیماریهای قلبی عروقی در دیابت یا ACCORD" آنالیز گردید.
دراین تحقیق 10251بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 تحت درمانهای استاندارد وسختگیرانه قرار گرفتند. هدف این دو نوع درمان به ترتیب رسیدن به مقدار هموگلوبین A1Cهفت تا 7.9درصد (53 تا 63 میلی مول درلیتر) و 6 درصد (42 میلی مول درلیتر) بود. در تحقیق اخیر تأثیرات درمان سختگیرانه بروی بیماران دارای نمایه ی گلیکشین هموگلوبین کم، متوسط و بالا بررسی شد.
HGIیا نمایه ی گلیکیشن هموگلوبین عبارتست از تفاوت مقدار HbA1cمشاهده شده با HbA1cپیش بینی شده که تغییرات A1Cبیولوژیک را پس از درنظر گرفتن اثر متوسط قندخون ارزیابی می کند.
بررسی اطلاعات بدست آمده نشان داد خطر حوادث قلبی عروقی در افرادیکه HGI آنها کم و متوسط بوده و تحت درمان سختگیرانه قرار داشتند، کاهش یافته است اما در زیر گروهی از این افراد که HGIآنها بالا بود، این کاهش خطر مشاهده نشد.
همچنین نتایج تحقیق نشان می دهد بیمارانی که نمایه ی گلیکیشن هموگلوبین (HGI)آنها بالاتر است درهر دو گروه استاندارد و سختگیرانه بیشتر درمعرض خطر هیپوگلایسمی هستند، همچنین میزان مرگ و میر کلی این گروه که تحت درمان سختگیرانه قرار داشتند، بالاترمی باشد.
محققان نتیجه گیری نمودند که HGIمحاسبه شده در شروع تحقیق ACCORDتعیین کننده ی زیر گروههایی است که درمان سختگیرانه برای آنها مفید یا مضرمی باشد. محققان معتقدند HbA1cیک الگوی واحد برای همه ی افراد درکنترل قند خون نیست، بنابراین در هنگام اتخاذ تصمیم برای انتخاب نوع درمان باید به این موضوع توجه شود تا مراقبت های دیابت بهبود یابد. نتایج این تحقیق درمجله ی Diabetes Careمنتشر شد.
منبع: